Ons doel

Dit blog begon niet met een droom om te reizen.
Het begon met een gevoel.

Het moment dat we hoorden dat Lanah een spierziekte (LAMA2MD) heeft, veranderde er veel.

Toekomstbeelden werden vragen.

Zekerheden werden onzekerheden.

En ergens tussen al die emoties ontstond ook een stille belofte aan onszelf:

We gaan zoveel mogelijk genieten en doen wat we altijd graag deden..

Reizen, we laten haar de wereld en al haar moois zien!
Op haar manier.
In haar tempo.

​

Reizen is voor ons niet vanzelfsprekend.

Het is plannen, bellen, navragen, twijfelen, aanpassen.

Het is hopen dat een “rolstoeltoegankelijke kamer” ook écht toegankelijk is.

Het is extra koffers, hulpmiddelen en altijd een plan B of plan C.

Maar het is óók Lanah’s ogen die stralen bij iets nieuws.
Het is haar lachen in het zwembad.
Het is samen herinneringen maken die niemand ons afneemt.

​

Als mama en papa willen we haar niet leren wat ze niet kan.
We willen haar laten voelen wat wél kan.

​

Met dit blog wil ik eerlijk delen hoe dat eruitziet.

Niet alleen de mooie foto’s, maar ook de vermoeidheid,

de frustratie als iets niet klopt, de angst of het allemaal wel goed gaat.

Want ik weet dat er andere ouders zijn die:

hetzelfde voelen.

die zoeken.

die twijfelen.

die ook veel angsten kennen.

Die zich soms alleen voelen in de praktische én emotionele kant van reizen met een beperking.

 

Als ik met onze verhalen één moeder of vader kan laten denken:
“Misschien kunnen wij dit ook…”
dán is mijn doel bereikt!

​

Ik schrijf dit voor Lanah.
Zodat ze later kan teruglezen hoeveel kracht ze ons heeft gegeven.
Hoe zij ons leerde om groter te dromen dan mijn angst.

 

En ik schrijf dit voor jou lieve lezer.

Je bent niet alleen!

Onze kinderen zijn sterker dan wij soms durven geloven.
Omdat vrijheid niet zit in hoeveel stappen je kunt zetten,
maar in de keuze om ze tóch te zetten.

En dat liefde harder duwt dan angst ooit kan tegenhouden.

​