Search Results

Lago Molveno 🏞️ Hoofdbestemming 2: San Dorsino Lorenzo Op weg naar Lago Molveno Na een paar dagen berglucht in Arabba ging onze reis verder richting Lago Molveno. De route? Provinciale wegen linksom of provinciale wegen rechtsom tot aan Bolzano, en dat mag gerust een avontuur op zich heten. Bochten, bergmassieven (via Passo Costalunga en het Rosengarten-massief), glinsterende meertjes, charmante dorpjes én de onvermijdelijke kleine oranje flitspalen 😉 die je vriendelijk herinneren dat de Italiaanse dorpen graag langzaam  bekeken worden. Na Bolzano mochten we even snuiven aan de snelweg richting Trentino, om vervolgens weer vrolijk te slingeren over provinciale weggetjes, rechte wegen lijken hier gewoon verboden terrein. Eindbestemming: San Lorenzo Dorsino , een pittoresk dorpje op een steenworp van het prachtige Lago Molveno, midden in de regio Trentino – Alto Adige. We dachten: weekje chillen aan het meer, een soort 'Gardameer-light zonder de drukte. De Instagramplaatjes beloofden zon, zwemmers en idyllisch blauw water. De realiteit van Lago Molveno: idyllisch blauw water, eindeloze wandelpaden, leuk dorp, groot aanbod van buitenactiviteiten, zon met af en toe bewolking en water zó koud dat zelfs de ijsberen in Lapland hun muts zouden ophouden 🥶. Op dag 2 beseften we alle drie dat Plan B aan de orde was door: de combinatie van het koude water in het meer en de chill- en zwembehoefte van Lanah. Daarnaast merkte mama dat ze, gezien haar blessures, energieniveau en het avontuurlijke weekje Arabba, ook behoefte had aan rust, relaxen, zon en warmer zwemwater. Dus… plan B! Luisteren naar lijf en energie. Even schakelen van “actieve ontdekkers” naar “zen-modus met uitzicht”. 🏘️Verblijf Onze uitvalsbasis : Dolce Vita Ambiez B&B In San Lorenzo Dorsino, een charmante plek met uitzicht op de bergen, waar de sfeer net zo warm is als de cappuccino bij het ontbijt. Gelegen aan de zuidoostelijke flanken van de Brenta-Dolomieten, aan de voet van de Paganella, vlak bij het meer van Molveno, en het gebied valt onder het natuurpark Adamello Brenta. De eigenaresse en haar familie zijn de Italiaanse versie van “mi casa es su casa”: warm, behulpzaam en oprecht geïnteresseerd. Ons appartement was netjes, ruim, met een liftje dat precies groot genoeg was voor de grote rolstoel + 2 personen. Ontbijt? Typisch Italiaans: berg aan zoetigheid, verse koffie en het gevoel dat de dag alleen maar goed kan beginnen. ☕🍰 Parkeren was wél even een avontuur. Onze bus paste niet bepaald soepel door de smalle steegjes die naar de parkeerplaats (8 plekken) leiden, ondanks dat de eigenaresse zei dat het met gemak zou passen. Begrijpelijk als je het gewend bent en zoals de 'doorsnee italiaan' een auto enkel als transportmiddel ziet waarmee je situaties ook passend kunt máken. Onze ervaring? zweetdruppels, ingehouden adem, en applaus waardige acties.  We besloten al snel dat we een alternatief gingen zoeken in de buurt. Uiteindelijk vonden we rust (en ruimte) bij het kerkje, 100 meter verderop, op openbare parkeerplekken. Let op: tenzij zondagochtend tijdens de kerkdienst. 📍 Bezienswaardigheden in de buurt De omgeving van Lago Molveno en San Lorenzo Dorsino is een waar natuurparadijs 🌿 – én verrassend goed te doen met een rolstoel of aangepaste buggy, mits je weet waar je beter níet een afslag neemt. Bij het B&B lagen stapels folders, inclusief kinderwagen-proof routes, handig want die zijn meestal ook rolstoelvriendelijk. Het lijkt erop dat dit een 'opkomende regio' is en men deze vooral bij jonge gezinnen en natuurliefhebbers willen promoten, en terecht! De eigenaresse belde zelfs met het lokale VVV en het natuurpark om de toegankelijkheid te checken. Puntje extra op de reviewscore waard toch?  ⛪ San Lorenzo Dorsino   zelf voelt alsof je per ongeluk een paar decennia terug in de tijd bent gereden (zonder tijdmachine, maar mét WiFi). Rustig, authentiek en heerlijk gemoedelijk. Een dorpje zó klein en knus dat je binnen vijf minuten alle bankjes én alle nonna’s hebt gezien. De eerste dag voelde het alsof we langs een jurybankje paradeerden – de nonna’s keuren alles – maar na dag twee kregen we warme groetjes én kleine glimlachjes voor Lanah’s rolstoel-moves. De kerkklokken waren er trouwens vóór onze wekker: om 7:00 uur wisten we zeker dat we leefden. 🌊 Molveno Aan het gelijknamige meer (864m hoogte) is echt een mooi dorp – helder water, bergdecor en een keurig aangelegd pad eromheen voor rolstoelgebruikers: de helft is top, de andere helft is… tja, meer voor de durvers met offroad-spirit (lees: autoweg). Wat vind je er nog meer? Brede promenades met bankjes voor pitstops Toegankelijke strandzones (kiezel en grind) waar je tot bijna aan het water kunt komen met de rolstoel (wij:sportrolstoel) 🏖️ Terrasjes op gelijk niveau – Limoncello Spritz met uitzicht gegarandeerd. Cappuccino's na 11u zijn in Italie 'not done' dus passen we ons aan ;) Bier uit de buurt was er ook te krijgen, bij de strandbar stond het bordje 'Brand Bier uit Wijlre' groots aangegeven op de gevel. Laten wij daar nou nét niet van houden haha. Paragliden, kano- en SUP-huur, mountainbike opties, bootverhuur, alpineskien in de winter etc. Wij huurden een elektrisch bootje – Lanah’s eerste boottocht! De rolstoel bleef aan wal, maar met het kussen mee aan boord zat ze prinses-heerlijk te chillen. Hulp kregen we niet bij het instappen, iets met puberende vakantiewerkers die niet heel alert en assertief zijn in deze situaties. We hebben onze tijd genomen en het is uiteindelijk prima gelukt. Oude dorpskern met autovrije centrumpleintjes, restaurants en kleine toeristische winkeltjes (niet allemaal toegankelijk). De camping bij Molveno is trouwens ook een aanrader: direct aan het meer, strand, speeltuin, zwembaden én… badmutsverplichting. We hebben gehuild van het lachen. 🤿 TIP: Het dorpscentrum is klein maar goed te doen; sommige straten zijn steil, maar er zijn voldoende vlakke stukken richting het plein. De restaurants rond het dorpsplein zijn vaak bereid de tafels buiten te zetten voor beter bereikbare zitplekken (én beter uitzicht) of zelf de rolstoel te tillen naar het boventerras (mits geen zware elektrische natuurlijk). 🐻 Andalo   – Andalo, op 20minuten rijden van het B&B, is een bruisend toeristisch bergdorpje en telt ruim 700 km aan wandelpaden. Voor families zijn er speciale wandelroutes die ook met kinderwagen te doen zijn, voor de gemiddelde wandelaar is een ruime keuze aan mooie dagtochten en voor experts zijn er meerdaagse huttentochten te lopen. Voor mountainbikers is deze regio ook een walhalla en in de winter kun je hier perfect alpineskiën . Belpark, Spormaggiore (Andalo) - een klein dierenpark op een heuvel. Het park zelf is verouderd maar netjes, kleinschalig, midden in de natuur, en leuk voor een ochtendwandeling.Kleine tip: parkeer niet beneden bij het bordje ‘Parkeren’. Wij deden dat dus wel, en kregen er een gratis 30-minuten bergklim bij met 10 haarspeldbochten. Boven bleken drie gehandicaptenplekken te zijn...p*tvr*d*kkie! Limburgs-Italiaanse temperament? volledig geactiveerd, tot 50 tellen was nodig alvorens naar de kassa te gaan. Maar hé, pizza en biertje van gisteravond: verbrand! 🍕🔥 🧗 Arco , op een kleine 35 minuten rijden van het B&B. Klinkt lang? In Trentino zit je al snel op een half uurtje rijden, dit komt door de vele provinciale wegen binnendoor en het gebrek aan snelwegen. Dat is natuurlijk zonde van de mooie bergen. De snelweg loopt eigenlijk enkel door het centrum van de de Alto Adige. Arco is een paradijs voor klimmers, maar geen paniek: ook als je liever met beide voeten op de grond blijft, is Arco een heerlijke plek. Door het microklimaat is het er nét iets warmer dan elders, en de sfeer is heerlijk relaxt. Temperatuur in San Lorenzo Dorsino 24graden, temperatuur in Arco 28graden. Perfect dus voor wie de warmte wil en de typische 'lago di garda sfeer' zonder drukte. De wekelijkse markt is vergelijkbaar met die van andere dorpen aan het Gardameer; Kleding, prullaria, kleding, kleding, eten. Wij houden van de sfeer in dit stadje en vergelijkbare dorpjes waar 'extreme sports' de boventoon voeren. Deze zijn naar ons gevoel altijd meer 'relaxed, chill, go-with-the-flow en bieden hierdoor ook meer winkeltjes met outdoorkleding, terrassen waar niemand haast heeft, gelateria's in overvloed en lekker eten. Wij houden ervan :) En voor rolstoelgebruikers? De historische kern heeft een aantal geplaveide steegjes, veel cafés en winkels zijn verrassend toegankelijk (met wat charmante Italiaanse improvisatie). De promenade langs de Sarca-rivier is vlak, breed en ideaal voor een rustige rit met uitzicht op klimmers in de verte. 🌞 Riva del Garda op ongeveer 40-45min van het B&B. Je kunt er verschillende routes naartoe nemen zoals bijvoorbeeld de route langs Lago di Tenno , prachtig voor een tussenstop en een hele frisse duik. Let op: vanaf de parkeerplaats dient er een bospad gevolgd te worden. Prima voor een off-road (of transport) rolstoel maar voor een grote elektrische rolstoel niet geschikt. Dit stadje bruist: watersporters op het meer, flanerende toeristen, fietsers die doen alsof ze de Giro rijden. Gelukkig is het centrum grotendeels autovrij, parkeren is een dingetje... Maar verder prima toegankelijk voor rolstoelgebruikers: vlakke straten, goede trottoirs, kleurrijke gebouwen, sinds een aantal jaar een strand aan het meer dat grenst aan het park met een geasfalteerd pad erdoor en veel cafés met toegankelijke terrassen. Verschillende stadjes aan het Gardameer zijn ook onderling te bereiken via de watertaxi (grote boot), ook rolstoelvriendelijk! In de zomer wordt dit stadje overspoeld door toeristen iets dat ook wordt gepromoot natuurlijk. Dit weerhield ons er niet van om ons geliefde meer even 'hallo' te zeggen. Je kunt hier terecht voor een bezoekje aan het meer, een paar uurtjes waterpret, boot of waterfiets huren, struinen door de kleine winkeltjes (velen zijn toegankelijk maar wel volgestouwd met spullen) en genieten op het terras. Op de terugweg? Neem eens een andere route, je ziet dan weer andere mooie dorpjes en bergen óf je komt spontaan een, voor ons onbekende, wijnboer tegen. Perfetto! 🍨 Lazise   , op 1,5u van het B&B rijden. Het charmante stadje aan de zuidoostkust van het Gardameer, voor ons 'thuis aan het meer'. De oude stadsmuren geven je het gevoel dat je in een middeleeuwse film bent beland. Wij weten inmiddels de sluipwegen en parkeerplekken te vinden gelukkig. Hier draait alles om dolce vita: slenteren langs de kade (promenade is vlak en breed), genieten van het uitzicht en de glinstering op het water, struinen langs de kleine winkeltjes en beslissen of je nu een pistache- of stracciatella-ijsje neemt (Neem beide. Je leeft tenslotte maar één keer!). Daarna had Lanah één wens: zwemmen. Dus koers richting het strandje bij een bekende camping! Vanuit de parkeerplaats grenzend aan de stadspoort loop/rol je via een zijweggetje zo het water in (let op hier kun je met bussen niet parkeren). Keuze genoeg, want elke camping claimt hier een stukje strand in deze ‘mini-inham’ van het meer. Wij mikten op het eerste grasbedje van Camping du Parc – nostalgie voor ons. Het universum was ons gunstig gezind: precies bij aankomst stonden drie mensen op van hun bedjes, plaats voor ons! Natuurlijk tegen betaling – dolce vita is niet voor niets een betaalde hobby 😉. Na het zwemmen nog even door het stadje geslenterd, iets lekkers naar binnen gewerkt en afgesloten met een avondwandeling langs het water. Lazise blijft voor ons telkens dat heerlijke ‘thuiskomen’: ONT-moeten, genieten met ons drie, en helemaal 'aarden'. 🍋Eten/Drinken Reizen door Noord-Italië is als eten bij een Italiaanse nonna: je krijgt altijd te veel, niemand luistert als je “nee” zegt, en zelfs de obstakels zijn charmant. Molveno Polenta  met stoofvlees of paddenstoelen. Ciuìga del Banale  – lokale delicatesse, beschermd door Slow Food, worst met raap. Verse bergkaas of worst (salami) met een glas rode wijn, vraag bij de bar welke wijn. Fijn gegeten bij Bar Spiaggia, simpele lunch, ruimte gecreëerd voor de rolstoel, prima prijzen. Pizza gegeten bij Taverna La Botte in Molveno, een superleuk uitziend restaurant, lekker eten, minpuntje : qua gevoel willen ze de tafel zo snel mogelijk weer vrij hebben. Sportbar in het centrum, prima voor een aperitiefje en het kijken van de sport van de dag samen met de locals. Wij keken er op een zondagmiddag de F1 wedstrijd met Lanah. Riva en Arco, Wat je moet proeven: Risotto al limone  – licht, fris en heerlijk bij warm weer. Gelato artigianale  van de promenade. Aperitief bij een van de vele bar's, heerlijk met een portie olijven, chips etc. Lazise , Wat je moet proeven: Gem's, restaurant langs de grote weg. Staat bekend voor kip van het spit en eigen gebrouwen bier. Gelato, bij Cremeria di Lazise. Een glas Bardolino-rosé bij zonsondergang aan de promenade. Restaurant aan het strand van Camping du Parc, ietwat duurder maar prima eten aan het strand voor de lunch. Van de bergen bij San Lorenzo Dorsino tot de zonovergoten promenade van Lazise, overal proef je hetzelfde levensgevoel: eenvoud, smaak, gastvrijheid en nul haast. En mocht het even niet zo vlotten op een grindpad of steil straatje, dan duikt er (vrijwel) altijd wel een Italiaan op met een glimlach en een “Aspetta, io aiuto!”( Wacht, ik help wel! ). Italië mag dan niet perfect vlak zijn, maar het is wel perfect in alles wat telt: goed eten, warme mensen en wijn die alles even doet vergeten. De liefde van ons, limburgse bourgondiers, gaat tenslotte (grotendeels) door de maag ;) 🅿️Parkeren en Onderweg Parkeren:  meestal gratis of goedkoop bij B&B’s en kleine dorpen Parkeren bij Molveno kan fijn op een van de aangegeven buiten of straat-parkeerplekken of als je dichtbij het zwembad/ strand wilt parkeren tegenover de camping. Wij dachten in eerste instantie dat deze parkeerplaats een hoogtebeperking had maar de B&B eigenaresse hield voet bij stuk dat het wél mogelijk was. Wat bleek : bij de kassa gemeld met de rolstoelbus en de vriendelijke meneer schoof de hoogtebeperkende paal opzij. Nog nooit gezien maar ideaal! Parkeren Lazise: net buiten de dorpskern ligt een grote openbare parkeerplaats zonder hoogtebeperking. Vanuit Bardolino komend op de drukke rotonde bij LAzise Links het heuveltje op. Als je bij de kassa netjes je europese parkeerkaart laat zien heb je ook nog kans dat je gratis parkeert. Parkeren Arco : Arco vanuit het noorden benaderd ligt er een grote openbare parkeerplaats aan de rechterkant, naast de grote rots (of 'mega-boebel' zoals Lanah het noemde). Hier zijn enkele gehandicapten parkeerplekken. Parkeren Riva: Parkeren dichtbij de binnenstad is in het hoogseizoen bijna niet te doen. Kwestie van vooral rondcirkelen of parkeerplekken buiten centrum zoeken. De loopafstand is dan gemiddeld 20minuten langs de strandpromenade of langs de grote weg. Flitspalen:  ja, ook hier. Oranje, klein, en altijd strategisch geplaatst 😅 Tip:  neem de tijd en geniet van de rit — in de Dolomieten en rondom het Gardameer is onderweg zijn  minstens zo mooi als de bestemming zelf. Provinciale slingerwegen? Rijd voorzichtig, rem niet te hard, neem de bochten niet te snel. Dit is zeer vervelend voor rolstoelers met weinig tot geen rompbalans. Neem altijd iets te drinken en een snack mee voor onderweg. Wij nemen altijd onze zwemspullen mee onderweg, mochten we behoefte hebben aan een frisse duik. Setje reservekleding en een vest en lange broek voor Lanah. Zij heeft het sneller koud dan iemand die wél loopt. Terugweg overnachting: Nürnberg Aan elk avontuur komt een einde, zo ook bij dit avontuur. Het was nog even een twijfelgeval waar we zouden overnachten op weg naar huis. We besloten dit te laten afhangen van de voortgang onderweg want ja, het was hoogseizoen en dat zijn we niet gewend. Net voor de grensovergang besloten we in Oostenrijk nog te tanken ivm lagere dieselprijs in vergelijking met Duitsland. Hierdoor passeerden wij de grensovergang 'binnendoor', zonder file. Fijne bijkomstigheid was het duitse bakkertje dat we tegenkwamen op de provinciale weg, veel beter dan een broodje bij het tankstation ;) Tot onze verbazing was deze bakkerij voorzien van een hellingbaan, kijk... perfect! Tot onderaan Zuid-Duitsland ging eigenlijk alles vlot en prima en zag het ernaar uit dat we in de buurt van Frankfurt gingen overnachten, echter........ rondom München en rondom Ingolstadt liepen ze toch wel heel langzaam de polonaise. We raakten op een punt dat we 9u in de auto zaten en we pas het bordje 'Nürnberg' zagen en besloten dat dit ons limiet was, ook gezien de houding en spieren van Lanah. Even gegoogled en voilà, daar kwam Hotel Forsthaus in Fürth. Goed hotel, het benoemen waard! Dit hotel beschikte ook over een zwembad en spa-faciliteiten maar we kwamen helaas laat in de middag pas aan. Lekker douchen, eten en slapen. Verder: ruime kamers, airco, bosrijke omgeving dichtbij de snelweg, een biergarten, een heerlijk restaurant en een top ontbijtbuffet. Reflectie: De regio rondom Lago Molveno was in eerste instantie niet wat wij ervan verwachten, maar achteraf kunnen we toch zeggen: dit is óók een prachtig stukje Italië, als je bergliefhebber bent zoals wij. Wij zijn dankbaar dat wij het mochten beleven. En eerlijk, wat is nou een vakantie zonder de inzet van Plan B?! Plan B betekende voor ons dat we de combi gingen maken tussen de Molveno regio en Lago di Garda (het oude vertrouwde). Precies wat wij die week nodig bleken te hebben. Het enige wat hiervoor nodig was: luisteren naar ons gevoel en vooral naar elkaar, opties afwegen, compromissen sluiten en altijd alles eruit halen wat erin zit. Wat betreft Lago di Garda, de kanttekening blijft: het is in het hoogseizoen ontzettend druk. Voor gezinnen met rolstoelers hierdoor ook extra uitdagend. Simpele dingen zoals plekjes bemachtigen op het terras, met een rolstoel, blijkt een uitdaging. Daarnaast is het veelal polonaise lopen door de kleine straatjes waarbij veel toeristen helaas over de rolstoel heen kijken en niet elke toerist even vriendelijk is wat betreft plaats creëren, extra opletten geblazen dus. Wij houden meer van de juni en september 'vibe' in deze regio als je het ons vraagt ;) 💡 Tips Plan maximaal twee activiteiten per dag. Twee = hyrox-event intensief 🏋️‍♂️. Meerdere rolstoelen beschikbaar? Neem ze mee! Zo ben je flexibel in de verschillende, wellicht onvoorspelbare situaties. Neem pomp en reservebanden mee voor de rolstoelen. We gebruiken de Stabilo (vacuum zitkussen) voor Lanah ook vaak in 'rondom-gesloten' terrasstoelen. Neem extra klein kussen mee, dit blijkt wel eens handig om een andere houding te creëren in de rolstoel. Lanah maakt nog steeds gebruik van een 'floater', ze is namelijk nog een lichtgewicht en klein van stuk. We hebben recentelijk ook een zwemvest aangeschaft met extra neksupport, ook fijn voor haar om in te drijven. Strand = zand. Zand = eeuwig. In je sokken. In je oplader. Tussen de wielen. Neem een kleine blik en veger mee voor punt 7. Neem je tijd om je te settelen op een terras of een restaurant, let niet op wat anderen zouden kunnen denken. Het vergt gewoonweg wat denk- en puzzelwerk met rolstoelers. Laat de verwachtingen thuis. Go with the flow. De weersomstandigheden wisselen in Trentino per 10 km, zoek altijd het weerbericht op van de bestemming. Rolstoelvriendelijkheid checken via B&B, VVV of folders vooraf. Vergeet niet te lachen. Echt. Soms is het chaos, maar het is jóuw chaos. Zie tips uit zomer 2025 deel 1. 📸 Instagram vs realiteit 📸 Instagram: “Kijk ons lachen voor de camera!” 🤯 Realiteit: 2x struikelen, rolstoelparkeerplaats zoeken, 3 keer van plek wisselen, veel gedraaide hoofden, zonnebril kwijt etc. 📸 Instagram: “Samen op het strand.” 🤯 Realiteit: een complete operatie vooraf: rolstoel wel of niet tot aan de waterkant meenemen, Lanah in haar zwempak hijsen, koude voeten in het water, af en toe een kiezel onder je voet, Lanah van de ene naar de andere persoon overdragen, zwemring om… en dan pas écht kunnen genieten. ❤️ Tot slot – de waarheid Vakantie met rolstoel én kleuter is... een avontuur. Het is plannen én loslaten. Het is tillen én lachen. Het is 73 keer roepen “kom terug!” en 50 keer verkondigen dat souvenirs vrijwel overal hetzelfde zijn. Met momenten natuurlijk ook confronterende voor zowel Lanah alsook voor ons. Je gunt je kind de wereld, in een rolstoel wordt deze al snel veel beperkter, gaan sommige dingen ook gewoonweg niet of zijn sommige mensen gewoonweg niet bereid om te helpen, ook dit is de waarheid. Ondanks dat een vakantie voor ons fysiek meer vermoeiend is dan de thuissituatie (en deze is al zeer intensief), denken we achteraf altijd 'dit was magisch'. En ja, we zouden het zó weer doen. De bergen kijken altijd naar ons. Stil, onbeweeglijk. Ze observeren ons, bestuderen ons, spreken tot ons, luisteren naar ons, houden van ons.

Bestemming: Ibiza 🏝️ Duur : 8 dagen Vervoer : Vliegtuig Reisgezelschap : Wij 3, oma en bonus-opa Periode : Sep/okt Bij elk uitstapje/ reis geldt: Alle uitstapjes en vakanties zijn vooral praktische uitdagingen en zorgen om evt. infecties of andere lichamelijke kwaaltjes. Echter laten wij ons hierdoor niet (langer) tegenhouden om te doen wat wij het liefste doen: samen tijd doorbrengen, nieuwe plekken ontdekken en ons te laten verwonderen door - en onderdompelen in onbekende landschappen en culturen. Lichtpuntjes op wielen: onze reis van het najaar 2025 🌍✨ Het najaar van 2025 werd voor ons een reis om extra dankbaar voor te zijn. Want deze reis… kregen we cadeau. Ja, echt waar! Met tranen in onze ogen namen we dit aanbod vorig jaar via Facetime in ontvangst. Oma en bonus-opa waren toen op Ibiza en verbleven bij een prachtig, rustig gelegen B&B van een lokaal koppel uit Zuid-Limburg. Toen ze hoorden over onze situatie, belden ze ons: “Kom naar Ibiza, jullie zijn meer dan welkom". Waarom? Uit dankbaarheid dat zij op Ibiza mogen wonen. Wij? Verbaasd, ontroerd en vooral dankbaar. En met hernieuwde dosis vertrouwen richting de toekomst. Waarom dit zo bijzonder voelt? In een wereld vol bureaucratie, negativiteit en geld-gedreven keuzes, waarin gezinnen met een rugzakje het niet altijd makkelijk hebben, waarin velen de connectie met alles om ons heen zijn kwijtgeraakt, en gevoelsmensen nog vaak in de minderheid zijn… juist daarom is zo’n onverwacht gebaar van empathie, goedheid en verbondenheid een lichtpuntje dat je hart verwarmt. En dat is precies wat reizen ons geeft: niet alleen nieuwe plekken, maar nieuw vertrouwen, herinneringen en vooral energie💙 🌍Heenreis Eindhoven-Ibiza Here we go ! Met onze Pawpatroller bepakt en bezakt naar luchthaven Eindhoven. Het vergt nogal wat voorbereiding waar ik op het einde van dit blog nog op terugkom. Papa dropte ons bij de ingang door heel charmant een OV-parkeerplek te “lenen” (we noemen het creatief parkeren), zodat we snel de 2 koffers, 2 rolstoelen en 4 handbagage-rugzakken  konden uitladen. Daarna mocht hij doorrijden naar P4, de dichtstbijzijnde parkeerplaats zonder hoogtebegrenzing — ideaal voor bussen en andere voertuigen die nét iets te enthousiast zijn gegroeid. Het is zo’n 15–20 minuten wandelen naar de terminal, maar hé, dat telt meteen als warming-up. Binnen checkten we onze koffers digitaal in via de self-service balies. Altijd spannend: doet de machine het, of gaan we straks met z’n allen op de grond zitten puzzelen met bagagelabels?  Gelukkig ging het goed en konden we door naar de balie voor mobiliteitshulp. De rolstoelen waren al vooraf aangemeld — na een frustrerende saga van telefoontjes, appjes en innerlijke monologen richting de luchtvaartmaatschappij. Toch mochten we nog even 30 minuten extra administratie afwerken. Maar daarna kregen we wél een VIP-gevoel: hup, door de fast-lane bij de douane! Het boarden verliep vervolgens iets… creatiever  dan gepland. We werden niet als eerste geroepen, wat normaal met mobiliteitshulp wel gebeurt, dus even chaos. Maar: de plekken op de eerste rij waren netjes gereserveerd en de stewardessen waren supervriendelijk en vroegen meteen of we hulp nodig hadden. Verblijf We verbleven in een B&B in een finca vlak bij het dorp Sant Carles de Peralta, genaamd Todo Bien . En dat klopte helemaal: alles wás bien ! Ons bezoek was echt op het nippertje. Het koppel dat deze parel runde, stopte namelijk eind oktober dit jaar. Wij waren dus zo’n beetje de laatste gasten die nog mochten genieten van hun verborgen paradijsje. Lucky us! Online zoeken naar deze of een vergelijkbare plek? Vergeet het maar. Dit soort B&B's vind je niet op Booking, niet op Google Maps en waarschijnlijk ook niet in de archieven van Indiana Jones. Hoe het werkt? Grotendeels 'via via' — een soort geheime logeerclub voor ingewijden haha! Dat komt omdat B&B’s op Ibiza niet actief gepromoot worden door de overheid. Ze worden wél gedoogd, maar daar blijft het dan ook bij. Daarom dus geen flashy website, geen grote borden langs de weg… en zelfs geen verharde weg. Je navigatie zegt “Bestemming bereikt”, maar je vering en schokbrekers zeggen iets anders. Activiteiten Het rustige dorpje Sant Carles de Peralta (San Carlos) in het noordoosten van Ibiza is charmant, relaxt en — laten we eerlijk zijn — opvallend goed gevuld met Nederlanders. Het is er minder druk dan in de klassieke badplaatsen en een prima uitvalsbasis om zowel stranden als restaurantjes te bezoeken zonder dat je ook maar iets van de party vibes meekrijgt. De rit vanaf de luchthaven duurt zo’n 35 minuten over voornamelijk provinciale wegen, met als toetje de laatste paar minuten aan “strada bianche”. Je vering zal het onthouden. Cala San Vicente is zó rustig dat je half verwacht dat iemand je een kop kamillethee en een flyer voor een mindfulness-retreat aanbiedt. De zee is kalm, het strand overzichtelijk en de vibe… nou, laten we zeggen dat slakken zich hier topdrukte zouden voelen. Perfect om te landen, te ademen en even helemaal niets te moeten. *Rolstoeltoegankelijk middels vlonder en waterstoel te leen bij de strandwacht. Cala Llenya is het strand waar je heen gaat als Cala San Vicente nét te braaf voelt. Je kunt er luieren, zwemmen, volleyballen of gewoon doen alsof je een strandgids aan het keuren bent. De sfeer is laid-back, maar met precies genoeg mensen om ongemerkt anderen af te luisteren. Ideaal. *Rolstoeltoegankelijk middels vlonder en waterstoel te leen bij de strandwacht. De Las Dalias , de hippiemarkt van Las Dalias in San Carles is een plek waar tijd niet bestaat, waar elke hoek een nieuwe geur of amulet onthult en waar je heerlijk kunt struinen tussen kunst, sieraden, natuurproducten en cocktails. Ideaal om je innerlijke boho even te laten glanzen. Punta Arabi is de grote zus van Las Dalias — meer kraampjes, meer mensen, meer geluid. Supergezellig, maar in de zomermaanden ook superdruk . Houd daar rekening mee als je niet graag in slipstream van 3.000 andere mensen loopt. *Rolstoeltoegankelijk grotendeels. Santa Eulària is voor mensen die vakantie willen vieren zonder hun hersencellen in te leveren bij een nachtclub. Een prachtige kustplaats met een rustig tempo, populair bij gezinnen en stellen. De palmenboulevard is extra mooi in de avond, met aan de ene kant zee en aan de andere kant cafés en boetieks. Het hoofdstrand is breed, schoon, ondiep én uitstekend toegankelijk. De moderne jachthaven barst van de restaurants en bars — en je kunt er een boot huren als je zin hebt in een dagje zeilen alsof je spontaan rijk bent. Ibiza Stad , is levendig, stijlvol en heerlijk authentiek. Het is dé plek waar modern Ibiza hand-in-hand loopt met het historische eiland. In de haven dobberen luxe jachten alsof het de normaalste zaak van de wereld is, terwijl hippe restaurants en stijlvolle bars je vanuit elke hoek proberen te verleiden. Rondom de haven vind je winkelstraten en boetieks in alle denkbare categorieën: van kleine lokale winkeltjes tot high-end mode waarvan je bankrekening spontaan begint te zweten. Vooral in de oude straatjes kom je unieke pareltjes tegen. Dalt Vila, de UNESCO-werelderfgoed oude stad die boven Ibiza-Stad uittorent — magisch, romantisch en imposant. De klim naar deze oude stad en vesting is zeker de moeite waard, wellicht met een rolstoel niet tot hélémaal boven maar tot het uitkijkplateau in het midden. Schitterend uitzicht! Uitgaansleven? Ja hoor! De iconische club Pacha  bevindt zich hier, en ook Platja d'en Bossa ligt binnen handbereik voor wie nog wat energie overheeft. Pou des Lleó is zo’n plek waar je aankomt en in één seconde snapt waarom mensen verliefd worden op Ibiza. Een rustige, kleine baai in het noordoosten van het eiland, omringd door rotsen, vissershutjes en water zó helder dat je bijna excuses wil maken omdat je het stoort. Vanaf het dorp loopt er een wandelpad richting zee, en na een licht avontuurlijk klimmetje (lees: af en toe klauteren alsof je in een outdoor-reclame zit) kom je uit bij een prachtig uitzichtpunt, dat wij meteen omdoopten tot het plateau . Hier hoor je vooral de zee, de wind en af en toe een local die besluit dat kleding over-rated is. De baai en het plateau zelf is een tikje ruig en rotsachtig, dus voor rolstoelen is het niet de meest logische plek. Maar het is wél perfect voor: een uitzichtmoment een drankje een lunch met zeebries even opladen in pure rust en authenticiteit Hoe zijn we op het plateau gekomen? Mama heeft Lanah getild over het 'ruige stuk' en papa en opa hebben de sportrolstoel getild. ieder zijn work-out ! Pou des Lleó ís Ibiza in zijn puurste vorm:  eenvoudig, eerlijk, rustig en mooi. Een klein paradijsje — vooral voor wie graag de minder bekende kant van het eiland ontdekt. De energie was hier werkelijk heerlijk: rust, vrij, aardend. 🍽️ Eten & Drinken Bar Anita – Sant Carles de Peralta Eten zoals bij oma thuis. Sfeer? ook zoals bij oma thuis, haha! Bar waar de lokale bevolking hun post ophaalt, voetbalwedstrijden kijkt en bezoekt voor een after-work drankje. Perfect voor een lichte lunch of avondeten voor fijne prijzen. *Tip: Hierbas. Het is een anijs‑gebaseerde drank met extracten en infusies van meer dan 20 kruiden zoals venkel, tijm, salie, rozemarijn, eucalyptus, munt, citroenschil, sinaasappelschil en nog veel meer. Ideaal afzakkertje ;) Casa Bella – Sant Carles de Peralta Gezellige, casual setting, heerlijk 'doorsnee' italiaans eten waar je je niet hoeft te haasten. Ideaal om even bij te komen van de hippiemarkt van San Carles of simpelweg omdat je niet elke dag tapas of paella wilt eten. *Pluspunt: gelateria bij de buren! Aliño – Santa Eulària Een restaurant waar je voelt dat alles klopt: de sfeer, het eten en de service. Perfect voor lunch of diner, met verse ingrediënten en creatieve combinaties. Bestel hier iets dat je normaal nooit zou proberen – de kans is groot dat je er verliefd op wordt. En ja, een glas wijn kan altijd. Lagom – Santa Eulària De naam zegt het al: niet te veel, niet te weinig, precies goed. Modern, licht en met een ontspannen vibe, ideaal voor brunch of diner. Hier kun je jezelf wijs maken dat je supergezond eet… terwijl je stiekem geniet van een decadent flesje wijn. The Boat House, San Vicente Een fijne plek waar je terecht kunt voor lunch en diner. Volledig afgestemd op de 'vibe' van de Zee. Alles ademt 'boten, water, vissen, strand'. Zowel het terras als binnen is toegankelijk met een rolstoel m.u.v toilet. Heerlijk vertoeven met uitzicht op zee en heerlijk, vers, eten. Voor vrijwel ieder wat wils ;) On the Beach, San Vicente Zelfde eigenaar als The Boat House. Op het strand, sfeer: ademt surfen, relaxen, cocktails. Ideaal voor lunch of een relaxte middag met lekker eten (met her en der een nederlandse invloed) en cocktails met uitzicht over de baai. *Rolstoeltoegankelijk m.u.v. toilet. Chiringuito, Pou des lleo Direct aan de baai zit een bar waar ze geen fratsen doen. Vis, Tapas, Biertje, Zee, Zon — klaar. Het soort plek waar je garnalen eet die net nog een carrière op zee hadden en waar niemand vraagt of je je water “met of zonder vibes” wil. *Toegankelijkheid valt tegen, maar hé het is een kleine authentieke bar, even tillen naar een stoel op het terras en genieten maar. 💡 Eet-Tips voor rolstoelgebruikers: Check vooraf even of het restaurant en/of terras toegankelijk is , eventueel via google maps of simpelweg een telefoontje. Bar Anita heeft buiten een drempel maar dat is meestal met een klein beetje hulp prima te doen. Gelato? Heel prijzig op Ibiza, maar als je meer dan 1 bolletje neemt wordt het volgende bolletje steeds goedkoper.... dus ja geen moeilijke keuze dan ;) Wil je zeker zijn van een fijn plekje met de rolstoel? Reserveer! Avondeten? Restaurants zijn meestal pas vanaf 19u open want Spanjaarden eten over het algemeen vrij laat in de avond, spitsuur rond 21u. Is je spijsvertering niet zo'n held in laat eten? Eet een warme, uitgebreide lunch. 🛣️Onderweg Een vakantie zonder onze ‘grote’ rolstoel, want ja… die mag dus niet mee in het vliegtuig. Onvoorstelbaar, maar helaas volledig waar. De luchtvaartmaatschappijen vinden dat soort praktische dingen blijkbaar te ingewikkeld. Zucht.... Wat ging er dan wél mee? ✅ De rolstoel met e-move ✅ De sportrolstoel (a.k.a. onze alleskunner of Hippocampe) Die sportrolstoel hebben we uiteindelijk het meest gebruikt — en niet alleen omdat hij lekker rolt. Ibiza zit namelijk vol onverharde weggetjes, spontane zandpaden en heel veel baaitjes waar men kan zwemmen/ drijven. Met de sportrolstoel kunnen we makkelijk het water in én de Stabilo gebruiken: een kneedbaar zitkussen dat je kunt vormen naar praktisch elke situatie. Onmisbaar dus. We huurden via een tussenpersoon bij Auto Union een Dacia Jogger. Een 7-zitter, maar we vroegen netjes of ze de laatste twee stoelen eruit wilden halen. Dat scheelt namelijk een hoop gegraaf in de kofferbak en geeft ruimte voor… twee rolstoelen, twee koffers, vier rugzakken, vier volwassenen en een kind. Je moet wat toch?! Omdat we niet het risico wilden lopen dat we bij aankomst ineens in een “vergelijkbaar model” zouden eindigen (lees: een auto waar hooguit één rugzak in past), hebben we meteen vooraf betaald. Niet bij elke verhuurder mogelijk, dus check dat goed. De auto stond bij aankomst keurig klaar in de parkeergarage tegenover de terminal. Het was een kwestie van inladen — aka Tetris met emotionele lading  — en gaan. De Dacia Jogger bleek uiteindelijk een geweldige oplossing. Op de heenweg zaten we als sardientjes in een blik, maar zodra de koffers eruit waren, ging het top. Lanah zat in haar Stabilo Positioneringskussen tussen opa en oma op de achterbank, en dat ging helemaal prima. Rijden op Ibiza — soms spannend, altijd mooi Plan een roadtrip: Ibiza is gemaakt voor roadtrips. Elke keer dat je een bocht omgaat, staat er weer een nieuw uitzicht klaar om je dag te redden. Ibiza verraste ons af en toe met plotselinge steile weggetjes, bochten en onverharde wegen. Van die wegen waarvan je halverwege denkt: hoort dit nog bij de route of zijn we nu een geitenpad opgereden? * Tip: Als je bij het inslaan al denkt “Oooooh nee…”, keer dan om. Want geloof me: het wordt er meestal niet beter op. 😉 🅿️ Parkeren Let op bij stadjes gelden vaak zones/ kleuren : Blauw (zona azul), Wit, Geel, Rood en Handicapparkeerplaatsen (blauw met rolstoel-symbool). *Tip: Deze plekken liggen vaak dichtbij stranden, markten of stadscentra en zijn goud waard voor een rolstoelvriendelijke vakantie mits je de GPK bij je hebt. *Tip: Check voorzieningen: Houten paden en rolstoelvriendelijke stranden worden meestal netjes aangegeven, maar het loont om vooraf even te kijken op Google Maps of wat tips te vragen bij je accommodatie. Terugreis Eindhoven-Ibiza Check-in verliep compleet anders dan de heenreis. In de vertrekhal moesten we ons melden bij het Mobiliteitspunt : een soort wachthoekje met een digitaal bord en een belknop waarvan je hoopt dat ‘ie werkt. Na het drukken op de bel verscheen er een medewerker die onze gegevens verzamelde en ons vervolgens door het hele proces zou begeleiden — van check-in tot aan de gate. In het begin was het licht chaotisch. Officieel mogen alleen de rolstoelgebruiker en één begeleider met deze medewerker mee, maar omdat wij onze bagage hadden verdeeld alsof we meededen aan een logistieke puzzelwedstrijd, kreeg ik onmogelijk alles alleen gedragen. Gelukkig mochten de rest van de troepen uiteindelijk ook “meeliften”. De landing was soepel… de aankomsthal iets minder. Het stond er tjokvol en bij de bagageband was het dringen geblazen. Na een eeuwigheid kwam eindelijk onze bagage voorbij — en even later de sportrolstoel. Nou ja… wat er over  was van de sportrolstoel. De transporttas was compleet gescheurd en hing half fataal over de band alsof ‘ie net een gevecht had gehad met een bagagekar. Het blijft onbegrijpelijk: speciale bagage lever je in bij ‘odd sized baggage’ omdat het niet geschikt is voor de normale band… en vervolgens komt het tóch via diezelfde band terug.  Logica level: luchtvaartmaatschappij. Na een lange reis moesten we dus óók nog in de rij bij de balie voor beschadigde bagage. Precies wat je niet meer kunt opbrengen na uren reizen. ✈️ Afhandeling: kleine lettertjes, grote frustraties Lang verhaal na de reis kort samengevat: Een vergoeding bij de luchtvaartmaatschappij?Je kunt het meestal meteen afschrijven. Er is altijd wel een nieuw regeltje, uitzonderingszin of creatieve interpretatie om onder de verantwoordelijkheid uit te komen. En wij? Wij zaten uiteindelijk opgezadeld met bijna drieduizend euro aan schade....KAK DUS.. maaaaaaar van de positieve kant bekeken: Dankbaar dat dit op de terugreis gebeurde en niet op de heenreis. ♿Do's and don'ts Reizen met twee rolstoelen Reizen met één rolstoel is al een uitdaging. Twee? Dat is bijna een Olympische sport. Voorbereiding is alles en laat je niet 'afwimpelen' door de luchtvaartmaatschappij, vecht voor je hulpmiddelen! Bij het boeken van vliegtickets moet je alle details van de rolstoelen opgeven. Lengte, breedte, gewicht, batterijtype… soms voel ik me een rolstoelingenieur. Vergeet ook niet assistentie op de luchthaven aan te vragen. Zonder dat ben je letterlijk de loopband op en af aan het manoeuvreren alsof je een stuntfilm speelt. Serieus, het is een beetje alsof je een mini-expeditie organiseert… alleen dan met meer wielen. Accepteerd geen 'nee'. 2. Accommodatie kiezen Niet elke “toegankelijke kamer” is écht toegankelijk. We vragen altijd foto’s / filmpje van de kamer en checken of we überhaupt de deur door kunnen en de rolstoel kunnen parkeren. Wij wisten dat er grind rondom de accommodatie lag maar de week verliep boven verwachting goed, we waren veel op pad en Lanah kon met de e-move rolstoel op het verharde terras rijden. Meer was niet nodig gezien wij veel op pad waren. Compromissen sluiten blijkt wederom de 'sleutel tot succes'. Spoiler: een lift en een brede deur zijn je beste vrienden. 3. Huurauto of taxi OV op Ibiza? Voor ons niet weggelegd. Wij hebben vooraf een grote huurauto geregeld. Een verhuurbedrijf dat rolstoelbussen verhuurt, hebben wij helaas nog op geen enkele bestemming gevonden en een busje huren? Dan houd je geen vakantie-budget meer over helaas. 4. GPK Neem de Europese gehandicapten parkeerkaar mee, wel zo handig. 5. Medische en praktische zaken Reserveonderdelen meenemen is geen overbodige luxe. Batterijen, pompjes, binnenbandjes, smeerolie, gereedschap… je voelt je een soort MacGyver op wielen. En vergeet de engelstalige medische verklaring niet! 6.Praktische tips Neem op Ibiza altijd je zwemtas mee, misschien is het baaitje of strandje zo aanlokkelijk dat je even een frisse duik wilt nemen. Met Stabilo zitkussen het water in? Houd rekening met droogtijd afhankelijk van het aantal zonnestralen dat erop schijnt. Nadat wij de eerste keer met de Hippocampe op het strand waren geweest en in de zee, klonk de sportrolstoel bij het rijden als een oude piepende ijsco-wagen. Langleve de 'lippenbalsem' die wij bij ons hadden om de schurende onderdelen 'in te vetten' onderweg. Ibiza heeft een aantal rolstoeltoegankelijke stranden, zoals Cala Llenga, Cala San Vicente, Santa Eulalia etc. Met speciale houten paden en strandrolstoelen beschikbaar, of in ons geval met de sportrolstoel. Het was een grote meerwaarde om van de zee te kunnen genieten. Sommige kleinere stranden of afgelegen plekjes waren helaas lastig te bereiken door zand en steile hellingen. Veel activiteiten, zoals boottochten en dagtrips, vereisen vooraf overleg voor toegankelijkheid. Maar het culturele aanbod zoals Dalt Vila was redelijk goed te bezoeken met een rolstoel, mits je de conditie hebt m.b.t steile hellingen. 🌟 Reflectie Als we één ding hebben bevestigd deze reis, is het dit: Wij zijn schijnbaar voorbestemd een grote selectie van uitdagingen die er bestaan m.b.t reizen met een rolstoeler tegen te komen en te doorstaan (om jullie vervolgens natuurlijk te vertellen middels dit blog..) Ibiza leerde ons weer dat een beetje uitdaging onvermijdelijk is. Regen? Check. 27graden en zon? Check. Nood-Alert op een Spaans eiland? Check. Een weg die halverwege verandert in een geitenpad? Dubbel check. Beginnende koorts en waterpokken tijdens de terugvlucht? Check. Een fors beschadigde Hippocampe en Stabilo na de terugvlucht? Check En toch: elke keer kwamen we er met een glimlach uit(Oké, soms eerst met een diepe zucht. Daarna met een glimlach) We hebben ontdekt dat steile hellingen prima zijn, zolang je maar doet alsof je meedoet aan Expeditie Robinson voor gevorderden. Dat houten strandpaden heilige grond zijn. Dat de Hippocampe klinkt als een stervende ijscoman zodra je ‘m meeneemt in zout water én dat lippenbalsem dus officieel is gepromoveerd van “voor droge lippen” naar “multifunctioneel technisch smeermiddel”. Maar het belangrijkste: We kwamen. We zagen. We rolden. We genoten. Met het besef dat níets ons tegenhoudt om samen de wereld te blijven ontdekken. Zelfs niet een luchtvaartmaatschappij die denkt dat een grote rolstoel een soort eenhoorn is: mooi, maar onmogelijk om mee te nemen. Dus ja… onze vakanties blijven een mix van avontuur, improviseren, emotie en pure liefde. En zolang we blijven lachen, óf omdat het leuk is, óf omdat het anders huilen wordt, blijft elke reis een lichtpuntje op wielen. 💙✨

Bestemming: Italie , Dolomieten en Meren Duur : 18 dagen Vervoer : Rolstoelbus aka de 'Pawpatroller'. Reisgezelschap : In de basis: Lanah (rolstoelheld en onvermoeidbare vragenmachine), manlief en ik. Week 1 verbleven vrienden in een hotel in de buurt Week 2 ons kleine, gezellige gezinnetje van 3. Bij elk uitstapje/ reis geldt: Alle uitstapjes en vakanties zijn vooral praktische uitdagingen en zorgen om evt. infecties of andere lichamelijke kwaaltjes. Echter laten wij ons hierdoor niet (langer) tegenhouden om te doen wat wij het liefste doen: samen tijd doorbrengen, nieuwe plekken ontdekken en ons te laten verwonderen door - en onderdompelen in onbekende landschappen en culturen. Zomer 2025 was een gevarieerde vakantie: Mini Stedentrip, Bergen, ruwe landschappen, wandelen, veel rijden in onze bus, bergmeren, bossen, stukje pizza uit het vuistje, 4-gangen etentje in het restaurant, zwemmen en ook ONT-moeten, niets doen, boekje lezen. We hadden uitersten van 15 graden, sneeuw zien op de bergtoppen tot 28graden en verkoeling zoeken, van dorpjes waar de tijd heeft stilgestaan tot stadjes die overlopen van toeristen. 🧭 Onze route (beter gezegd: minimaal 2000km quality time, 12 plaspauzes, 4 powerbank-ladingen) Met onze eigen rolstoelbus via Duitsland, twee overnachtingen in München door naar Arabba, in Noord-Italië provincie Belluno. Hierover lees je in deze blogpost, Deel 1. Na een week verder naar Lago Molveno in een andere regio in Noord-Italië namelijk, Trentino. Terug via Oostenrijk en Duitsland met een overnachting die we onderweg gaan boeken. Hierover lees je in een andere blogpost, Zomer 2025 Deel 2 Trentino. Deze volgt binnenkort. In deze blog neem ik (mama van Lanah) je mee langs een gedeelte van onze reisroute, overnachtingsplekken. toegankelijke activiteiten, de Italiaanse gastvrijheid én hoe reizen met een beperking wél kan, mits je goed voorbereid bent. Daar gaan we dan! Onderweg was het grotendeels regenachtig weer. Vandaar het broodje in de bus en even 'liggen' in de bus, kort moment een andere houding en even alles strekken. 🛏️ Verblijven Blogpost Deel 1 en Deel 2 Een mix van: 🏨 Holiday Inn Express München Messe– budget, hygiënisch, makkelijk parkeren, aan de rand van de stad, krappe kamers, lift. 🏨 Alpenrose Hotel Arabba**** – Grote kamers, hygiënisch, vriendelijk personeel, oostenrijkse sfeer, gezelligheid, sauna, restaurant, lift, gelegen in een prachtig gelegen bergdorp. 🛏️ B&B Dolce Vita Ambiez in San Lorenzo Dorsino – authentiek Italiaans dorp, hygiënisch, zeer vriendelijke eigenaren, behulpzaam, grote kamer, lift, parkeren een uitdaging, wakker worden door kerk-klokken. 🛏️ Hotel Forsthaus Nürnberg ****- onderweg geboekt, ruime kamer, hygiënisch, Biergarten (yay!), restaurant, sauna, bosrijke omgeving, dichtbij snelweg. Tip : Gebruik filters voor “wheelchair accessible” + “family-friendly” bij het boeken indien mogelijk. Niet vrij? Contacteer de receptie en leg je wensen en benodigdheden uit. Vaak is een andere kamer ook geschikt m.b.t grootte. 🏰Eerste halte: München Verblijf Als je een hotel zoekt vlakbij de Messe van München en op een kleine 15 minuten van het stadscentrum, dan zit je bij het IHG goed. Hygiëne? Prima. Ontbijt? Niet bepaald Michelin-sterrenwaardig, maar hey, voor ieder wat wils. Onze kamer? Standaard: een tweepersoonsbed en een slaapbank. Net groot genoeg om je koffers uit te stallen én een tactische manoeuvre voor een kind in een rolstoel uit te voeren. Wij zijn meestal van de budget-optie: hygiënisch, handig en vooral snel weer weg, want laten we eerlijk zijn – we zijn meestal toch maar 24 uur in een hotel. Luxe voor één of twee nacht (en) ? Liever niet kijkend naar het budget. Maar dan de uitdaging: Het hotel had twee liften. Let op dat woordje had . Bij aankomst hing er al een bordje: “Lift 1 buiten gebruik wegens onderhoud.” Geen probleem, dachten wij, lift 2 redt het wel. Tot ook die besloot een staking in te roepen. En geloof me, met een kind in een rolstoel wordt zo’n hotel ineens een olympisch hindernissenparcours. De meeste keren kon het personeel de lift nog resetten. Tot de eerste ochtend. Wij wilden vroeg ontbijten, maar nee hoor: de liftmonteur arriveerde pas rond 9 uur. Daar sta je dan… mama die al niet dol is op liften, nu geconfronteerd met een stakende lift en een kind dat vraagt: “Zijn we er al?” Plotseling begin je na te denken over Plan B, Plan C… eigenlijk het hele Ferrari-F1-arsenaal aan back-upopties. Diezelfde avond, lichtelijk gesloopt maar vastberaden, vroegen we de receptie of de rolstoel beneden mocht blijven staan. We wilden immers vroeg vertrekken naar Italië. Na een korte uitleg (en een hoop gefrons), zeiden ze: “Prima, geen probleem.” Halleluja. Moraal van het verhaal? Boek budget, maar check altijd of er een kamer op begane grond of verdieping 1 vrij is. Mochten de liften staken is 1 verdieping traplopen nog te doen.. Avonturen in de stad Aankomst-dag: moe, plakkerig, pijn aan de billen van het zitten. We besloten dat de culinaire activiteit 'thuisbezorgd' ging heten. Ideaal! We hebben een lekkere poké-bowl gegeten tijdens het Lego-bouwen. Waar? in de lobby van het hotel, daar de kamer ietwat krap was om met de rolstoel te manoeuvreren. Helemaal prima, genoeg ruimte, servies van het hotel, afwas voor het hotel.. top ;) De volgende ochtend werden we verrassend op tijd wakker (iets met dochters van 5 jaar die zin hebben in de dag..?) Het was niet onze eerste keer in deze stad, dus de dag-invulling was snel bepaald: Marienplatz, Wi nkelstraten, Hofbrauhaus en lekker iets eten. De Eisbachwelle, leuk om te zien, is een plek bij Englischer Garten waar je het hele jaar door kunt surfen op een onophoudelijke golf in de Eisbachrivier, is helaas niet gelukt op deze dag door regenbuien in de middag en vermoeide benen van het struinen door de stad. Tijdens het shoppen gebeurde er iets legendarisch: papa, die al járen roept dat hij “altijd al een lederhose wilde kopen”, heeft het dit jaar 'gewoon' gedaan. Tijdens het passen gaf Lanah een 'duimpje omhoog' en het wonder was geschied. Ondanks de lichte regen was dit bezoek aan München weer geslaagd: beetje gewinkeld, gezelligheid, genoten van elkaar, lekker eten, lederhose in the pocket, metro-ritjes, roltrap-avonturen en natuurlijk een heerlijk biertje op het terras. Onderweg en Parkeren rondom München We parkeerden de rolstoelbus bij de P+R in Studentenstadt en namen vervolgens de metro naar het centrum. München weet hoe je een stadscentrum bouwt. Winkels, straatmuzikanten en geen enge kind-onvriendelijke trappen – hulde! In stadscentra is het bijna onmogelijk om te parkeren tenzij je ervan houd om eindeloos rondjes te rijden door het stadscentrum in de hoop op een parkeerplaats op straat die toevallig groot genoeg is voor de bus. Onze ervaring leert dat dit vrijwel altijd leidt tot ongezellige situaties in de bus en verspilling van kostbare energie. Compromissen sluiten is tijdens uitstapjes altijd het toverwoord dus we besloten de bus te parkeren op een P&R en met het OV de stad in te gaan, weliswaar met de sportrolstoel waarin Lanah helaas niet zelf kan rijden. Waarom? Het OV (overal) pretendeert rolstoeltoegankelijk te zijn, echter zijn de 'gaten' tussen de perrons en de metrokarretjes vaak te groot en komen de kleine zwenkwielen van de grote elektrische rolstoel vast te zitten. Dit risico nemen we niet graag. Daarbij is niet elke metro-halte voorzien van een lift. Voor nu 'omzeilen' we dit nog middels roltrap, maar het mág eigenlijk niet.. sssst! Eten/Drinken Tijdens ons verblijf in de stad was het fris maar grotendeels droog. De sfeer in München is altijd 'bourgondisch' of in dit geval Beiers: Gastvrij, buiten terrassen gevuld, op elke hoek een bakker, grotendeels zuid-duitse kost in de binnenstad maar als je een beetje uitwijkt vindt je minder toeristische pareltjes en niet per sé duitse keuken. *Tip: ga altijd binnen vragen of er plek is voor X aantal personen met , in dit geval, kindje in een rolstoel. Met Lanah in het blikveld, die vervolgens heel schattig zwaait, maken ze meestal plek. Heel fijn :) Veel typisch Beierse restaurants/ brauhaus zijn in de basis een zeer oude en authentieke gebouwen, natuurlijk en prachtig! Dit maakt het helaas wél lastig om met de rolstoel te bezoeken door treden bij de ingang of in het restaurant zelf. Het Hofbrauhaus is prima toegankelijk, echter was het heel druk en hadden geen trek in worst, sauerkraut of haxen. Is het mooi weer? Eet lekker je maaltijd op het terras. Wij kozen voor het Hardrock Café, een traditie die wij vroeger onder ons tweetjes vaker deden tijdens een stedentrip. Dit was prima toegankelijk, eten is prima en de muziek naar onze smaak ;) 🏔️ Hoofdbestemming 1: Arabba Tot kort na de Brennerpas zoefden we over de snelweg – lekker rechttoe, rechtaan. Daarna werd het binnendoor, want tja, als je écht de Dolomieten in wilt, dan zegt de navigatie: “Veel plezier op de provinciale wegen!”. Gelukkig heeft dat ook z’n charme. Je slingert door pittoreske dorpjes, ziet wasgoed wapperen en krijgt gratis een mini-streekervaring terwijl je hoopt dat de navigatie niet ineens zegt: “Neem de volgende geitenpaadje links.” Welkom in Arabba – een charmant stipje op de kaart in de provincie Belluno, midden in een voor ons nog onbekend stukje van de Dolomieten. Een dorpje zó klein dat je er drie keer doorheen rijdt voor je doorhebt dat je er al was. Een dorpje waar het weerbericht vaak wisselend wordt weergeven en waar het natuurlijk niet zo heel warm is gezien de hoogte. Maar o, wat een uitzicht! Arabba ligt op 1600 meter hoogte, genesteld tussen twee bergpassen: de Passo Campolongo en de Passo Pordoi. Er is precies wat je nodig hebt: een handvol barretjes, wat hotel-restaurants, een apotheek (altijd handig), supermarktje, een stoeltjeslift én een gondellift. Kortom: compact, knus en precies ons ding. En ja hoor, ons talent om plekken te boeken die óf bovenop een berg liggen óf in een dorpje met 12 inwoners blijft ongeëvenaard. Fun-fact:  Italië telt 109 provincies verdeeld over 20 regio’s – waarvan 5 autonome regio’s met extra rechten. Ben blij dat ik tijdens aardrijkskunde gewoon die 12 Nederlandse provincies moest onthouden. Dat was al uitdaging genoeg. *Tips: Snel wagenziek? Pak zelf het stuur! Dan verandert misselijkheid in 'nog net te doen'. Zie je op een bergpas een maximumsnelheid die volgens jou alleen voor Formule 1-coureurs haalbaar is? Gewoon negeren. Rij de snelheid die iedereen in de auto happy houdt. Vergeet alleen niet: wees lief voor je remmen en behandel je koppeling alsof het je beste vriend is😉 Ons Verblijf Ons reisgezelschap was helaas over twee hotels verdeeld. Bij het hotel van onze vrienden klonk het telefonisch nog niet bepaald geruststellend: “We weten niet zeker of de rolstoel in de lift past…”. Dus besloten we het zekere voor het onzekere te nemen en verder te zoeken. De receptioniste dacht mee, stelde vragen, en raadde ons enthousiast de Alpen Superior Suite aan. “Maar let op,” zei ze, “de ouders slapen dan op de vide, zodat Lanah beneden de ruimte heeft.” Klonk als een plan, dus geboekt! Hotel Alpenrose ***s : Oostenrijkse en Italiaanse charme in de mix, met vriendelijk personeel, een keuken om voor terug te komen, sauna's, een lift die het gewoon doet (ja, dat mag ook eens gezegd worden) en een parkeergarage. Alleen jammer dat onze bus niet in die garage paste… maar hé, straat-parkeren heeft ook z’n charme op straten met een gemiddeld hellingspercentage van de Cauberg. De kamer: groot, knus en licht acrobatisch. Een suite voor zes personen, ruim, gezellig, uitzicht op de bergen, en geen airco. Maar met negentien graden overdag en frisse nachten is dat eerder een wellnesskeuze dan een gemis. Het toilet was niet aangepast, maar met wat creatief knutselwerk — wc-verkleiner, geïmproviseerd krukje — hadden we een prima systeem. Tot we oog in oog kwamen te staan met de trap in de kamer. Een architectonisch hoogstandje dat vooral geschikt lijkt voor mensen met een atletisch verleden. Hij eindigde precies aan het voeteneind van het bed, waardoor de doorgang drie centimeter te smal bleek voor de rolstoel. De botsing: Limburgs op volume 10 Nacht twee. Donker. Stilte. Totdat mama, half slapend en op volle snelheid, kennismaakt met de punt van de trap. Een moment later vulden kleurrijke Limburgse kreten de kamer – luid genoeg om door de Alpen te echoën. Resultaat: een blauw, dik scheenbeen en een goed verhaal voor bij het ontbijt. Na een bezoekje aan de apotheek voor verkoelende zalf ging de vakantie gewoon verder met een dik blauw scheenbeen rechts en het reeds bestaande hielspoor links. Maar hé, zoals we inmiddels weten: een vakantie zonder een beetje drama is als Tirol zonder bergen — gewoon niet hetzelfde. 🚶‍♀️Wat we hebben uitgespookt (eh, ondernomen): Marmolada – De Koningin van de Dolomieten 👑 Zodra je in de buurt bent, moet je de Marmolada op. Deze berg is met haar 3342 meter letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de omgeving. Wij kozen de beste dag van de week  uit voor onze klim per gondellift, want je wilt zoveel mogelijk vrij uitzicht als je eenmaal boven bent geraakt. En eerlijk: het uitzicht is om stil van te worden. Waanzinnig, hiervoor komen we naar de dolomieten! Corvara Een relatief vlakke dagwandeling (dat dachten we tenminste) langs de voet van een bergmassief richting een kleine waterval. De route was goed begaanbaar, zelfs met de Hippocampe. Buiten adem? Ja! De moeite waard? Absoluut. Bezoeken van de waterval is met Lanah helaas niet gelukt, dit vereiste een heel smal pad volgen , vol keien, bergop, zo'n 100 meter. Lanah vond het niet erg om even te pauzeren bij de picnic plek. De beloning: Kaiserschmarnn, Apfelstrudel, een biertje en diverse mooie uitzichten. Corvara zelf is een charmant dorp vol winkeltjes, liften en uitzichtpunten. In de winter een bruisend ski-oord, in de zomer een paradijs voor wandelaars met goede kuiten. Ortisei – Passo’s, panorama’s en perfectie Een dagtrip vol haarspeldbochten en uitzichten die je camera laten oververhitten. We reden onder meer langs de Sassolungo (mama's favoriet), het Sella-massief (nu eens van de andere kant) en over de Gardena Pass en Sella Pass. Elke bocht leverde weer zo’n “wow, stop even voor een foto!”-moment op. Ortisei zelf? Mooi, maar heel  toeristisch. De bouwstijl is charmant, de koffietentjes verleidelijk, en Lanah zei uiteraard geen nee tegen een lunch-pauze. De bekende Seceda-lift en Seiser Alm-lift hebben we bewust overgeslagen — te druk, te Instagram. We kozen liever voor rust, bergen en frisse lucht zonder selfie-sticks. Porto Vescovo Deze berg ligt praktisch in de achtertuin van Arabba – je kunt ‘m te voet doen of lekker lui met de gondel omhoog. Mama en Lanah gingen met 2 gondels omhoog, papa en de rest van het gezelschap besloten de uitdaging aan te gaan en deze naar boven te wandelen. Een wandeling van ongeveer 7km over variërend landschap. Wij zaten boven lekker te luieren en te genieten van het uitzicht onder het genot van een hapje en een drankje, toen de rest afgepeigerd te top bereikte ;) Piz Boé Uitgesproken als 'Pietz Beu', met 3152 meter de hoogste top van het Sella-massief. Je kunt deze met de gondel naar boven om te genieten van het uitzicht en te luieren in het restaurant. Naar de top is niet haalbaar met de rolstoel, dit vereist een pittige, gevorderde wandeling. De bergpas ernaartoe en er vandaan is ook zeer de moeite waard in onze ogen. De rest van het avontuur Papa ging nog twee dagen stevig wandelen met het reisgezelschap (lees: berg op, berg af, zweten, repeat). Mama en Lanah kozen de zen-modus : lekker struinen door het dorp, koffiedrinken en bij papa’s terugkomst de sauna in. Eerlijk is eerlijk: ook een topprestatie. Scroll je door de foto's ? -> Eten/Drinken We zijn natuurlijk in meerdere berghutten, bars en restaurants terecht gekomen. Berghutten zijn doorgaans iets duurder geprijst en de kwaliteit niet per sé zeer goed te noemen. Kleine café's en bakkerijen zijn altijd goed voor een espresso met een gebakje tussendoor en restaurants zijn altijd 'op de gok' tenzij aanbevolen door 'locals'. Google Maps met Streetview blijkt altijd erg handig te zijn om de ingang te bekijken. Meer info nodig? Bellen is sneller en duidelijker ;) 🏨 Hotel Restaurant Alpenrose Hier geniet je van traditionele Italiaanse gerechten, elke dag een ander menu. Een fijne warme, traditionele alpine sfeer. Ideaal voor een stevige maaltijd na een actieve dag. Voor de kinderen maken ze ter plekke een gerecht naar keuze, denk aan schnitzel of spaghetti. Lekker lui in ons eigen hotel, heerlijk! 🍕 Bar Peter Gelegen in het centrum van Arabba, is Bar Peter een gezellige plek waar je kunt genieten van lokale specialiteiten, verschillende bieren en pizza's voor alle smaken. Het is gunstig geprijst en ademt 'apres ski' in de winter. De hoofdingang was niet toegankelijk maar wij werden gewezen op de achteringang voorzien van kleine hellingbaan met toegang tot buitenterras voorzien van heaters. 🍕 Pizzeria 7 Sass Aan de rand van het dorp, een parel die je waarschijnlijk niet op Instagram vindt — en dat is precies de charme. Bij binnenkomst denk je misschien: “Moeten we hier écht eten?”  De inrichting schreeuwt “vintage bruin café”, de geur verraadt dat er ooit binnen gerookt werd (waarschijnlijk tot vorige week), en je bestelling wordt opgeschreven op een kladpapiertje dat al een leven achter de rug lijkt te hebben. Maar dan komt de pizza, en plots maakt niets meer uit. De korst is perfect, de saus vers, de toppings simpel maar lekker. Het echtpaar dat deze zaak runt (waarschijnlijk al sinds de jaren ’60, maar niemand durft het te vragen) doet het met liefde. De locals drinken hier hun biertje na het werk, en dat is doorgaans het beste keurmerk dat een pizzeria kan hebben. ☕ Pico Café Gelegen in het centrum van Arabba, naast de kerk, vlakbij het Garnì Marilena. Het café biedt een moderne en ontspannen sfeer met uitzicht op de Sella-groep. De menukaart bevat ook huisgemaakte taarten en panini's. Hier nuttigden wij regelmatig een espresso vóór de wandeling of een aperitief in de avond. 🚗 Parkeren en onderweg Houd je van haarspeldbochten en bergpassen? Dan ben je in de Dolomieten aan het juiste adres. Maar vergeet Google Maps: die zegt dat je van dorp naar dorp in 15 minuten bent, terwijl een toerist op bergwegen eerder een wereldrecord ‘langzaam rijden’ vestigt. Wagenziek? Rij zelf! Zo heb je er misschien minder last van. Al moet ik eerlijk zeggen dat mama nog steeds een beetje groen zag achter het stuur… Nooit twee keer dezelfde route! Neem nooit dezelfde weg terug. Zo ontdek je elke keer nieuwe panorama’s, pittoreske dorpjes en extra bochten. Tijdens onze tochtjes kwamen we onder andere langs Col di Lana, door Canazei en over de Pordoi Pass, langs het Sella Massief, Sassolungo etc. – een echte cocktail van bochten en uitzicht. Prachtig! Parkeren in kleine dorpen: meestal geen probleem. Er zijn altijd aangewezen gehandicapten-parkeerplekken. Grotere stadjes zijn vaak wat lastiger, soms zijn er maar 2 gehandicapten parkeerplekken op 100 plekken. Kwestie van rondcirkelen of ietwat buiten het centrum parkeren. Parkeren bij liften of attracties: rij rustig door tot vlak voor de ingang. Daar staan vaak de beste plekken voor mensen met een beperking. Bonus: je voorkomt onnodig parkeergeld bij die betaalde parkeerplekken met slagbomen. ♿ Tips voor een rolstoelvakantie in de Dolomieten Toegankelijkheid van de Dolomieten: Minder rolstoelvriendelijk dan de Oostenrijkse Alpen. Waarom? smallere wandelpaden, kiezelpaden met veel keien, stukken heel steil, van dorp naar dorp over de drukke weg, dus een beetje flexibiliteit en een Hippocampe of sportrolstoel is handig. De meeste gondels zijn groot genoeg voor een rolstoel. In ski-gebieden zie je ook vaak een 2-persoons gondeltje, een smal, gesloten liftje dat lijkt op een 'cocon'. De rolstoel past dus niet hierin. Vanuit de gondel zijn wandelpaden naar berghutten en restaurants vaak goed te rijden (kiezelpaden). Meer avontuurlijk wandelen? Dan kom je smalle paden met keien tegen. Soms gaat het prima voor 1 km, en daarna vaak een onbegaanbaar stukje van 100 meter. Is dit een klein stukje dan zijn wij bereid te tillen. Papa gaat in deze situaties even een stukje voorop en gaat onderzoeken of de wandeling ná het onbegaanbare stukje wel weer te hervatten is. Vraag de 'locals' in hotels en B&B’s welke routes echt geschikt zijn – zij kennen de geheime toegankelijke pareltjes. Wil je zeker zijn van een plekje in het restaurant? Reserveer en benoem de rolstoel. Neem altijd iets te eten en te drinken mee voor onderweg. Berghutten zijn niet altijd open, soms duurt een wandeling (of auto-rit) langer dan je denkt en soms helpt een snoepje of slokje drinken tegen wagenziekte. Neem reserve bandjes en een pomp mee voor de rolstoelen Maak je gebruik van een zitkussen o.b.v. vacuüm-functie? Let op, door hoogteverschil creëer je drukverschil in het zitkussen. Het kan dus zomaar gebeuren dat je beneden aan de berg het zitkussen hebt gevormd en vacuüm hebt gepompt en als je eenmaal bovenop de berg staat, dit kussen uit de vorm is en geen stabiliteit meer biedt. Wij waren niet op de hoogte hiervan en hebben het op de Marmolada ervaren ;) Wandelen over hobbelige paden betekent wél dat je ten alle tijden alert dient te blijven op de zithouding en het comfort van degene die in de rolstoel zit. Pas zo nodig tussentijds de zithouding aan middels een extra kussentje bijvoorbeeld, maak een extra pauze, etc. Wij pakken Lanah tijdens pauzes altijd even uit de rolstoel op onze schoot of op een dekentje in het gras, om van houding te wisselen. Neem extra kleding mee zodat je laagjes kunt aan- en uittrekken. Neem EHBO-kit mee, Mama komt uit de zorg dus vraag maar niet naar de grootte van haar EHBO en medicijnen Kit... ;) In de restaurants of op terrassen zit Lanah wisselend: - in de grote rolstoel in de orthese, mits je hiermee naar binnen komt of er plek is op het buitenterras(meest comfortabel). - op een (gesloten) bank met de stabilo - op een kussen in een stoel met gesloten leunigen (vraag extra kussens indien nodig) - simpelweg bij mama of papa op schoot. Europese Gehandicapten Parkeerkaart: Altijd handig om een foto bij de hand te hebben en te laten zien bij kassa’s van attracties en liften. European Disability Card: In Duitsland, Oostenrijk en Italië kennen ze deze kaart, een paspoort voor mensen met een beperking. In Nederland kun je ‘m helaas nog niet krijgen, maar een beetje uitleg doet wonderen, de meeste kassa's zijn meewerkend. The End – Deel 1 van onze reis En daarmee zit het eerste hoofdstuk van onze Dolomietenavonturen erop. Van blauwe scheenbeen tot gouden uitzichten, van designtrappen met attitude tot pizza’s met persoonlijkheid — het was allesbehalve saai. Binnenkort volgt Deel 2 , met nog meer bergen, verhalen, en waarschijnlijk weer een paar momenten van “hoe kwamen we hier ook alweer terecht?”. Blijf ons dus volgen als je wil weten hoe het verdergaat met onze Alpenavonturen — want dit was pas het begin!

Alle uitstapjes zijn uitdagingen, dat is een feit. Echter laten wij ons hierdoor niet (langer) tegenhouden om te doen wat wij het liefste doen: samen tijd doorbrengen, nieuwe plekken ontdekken en je laten verwonderen en onderdompelen in mediterraanse sferen. Zomer 2024 was een vakantie buiten onze comfortzone, een strandvakantie. Gezellig samen met oma en bonus-opa. Normaliter gaan wij voor bergen, meren, groene natuur, rondreizen. Dus dit is voor ons 'andere koek'. Wij trokken met onze eigen rolstoelbus via Zwitserland naar de 'bloemenriviera', het dorpje Pietra Ligure in Ligurië, Italië. Op de terugweg verbleven we 4 nachten bij het Gardameer (ons tweede thuis, al ongeveer 20 jaar). In deze blog neem ik (mama van Lanah) je mee langs onze reisroute, overnachtingsplekken. toegankelijke activiteiten, de Italiaanse gastvrijheid én hoe reizen met een beperking wél kan, mits je goed voorbereid bent en VERTROUWEN hebt ;) Plan: heenweg rijden via Zwitserland, hoofdbestemming Pietra Ligure, terugweg via 4 dagen Gardameer en 1 nacht zuid-Duitsland. Heenweg overnachting: Zwitserland - Luzern Neuenkirch. Een IHG hotel, een keten die wij regelmatig boeken onderweg. Het was een prima hotel, op een fijne locatie langs de snelweg. Eén dingetje over het hoofd gezien, geen airco! Jammer.. Verder beschikte het hotel over alle nodig faciliteiten zoals een lift, klein maar fijn ontbijt, fastfoodketens naast de deur, parkeerplaats en een kleine bar en een kamer van circa 20m2, voor 1 nacht genoeg. *TIP: Onderweg boeken wij meestal eenvoudige maar hygiënische hotels, in de meeste gevallen zonder speciale voorzieningen in de kamers. Het is vaak de keuze tussen dure, grote kamers en appartementen voor 1 of 2 nachten óf voor deze korte duur compromissen sluiten en gaan voor budget en creatief m.b.t tillen van Lanah en douchen. Aangezien Lanah nog 'klein' is, gaan wij liever voor budget en hygiënisch. Hoofdbestemming Pietra Ligure We verbleven in een aangepast appartement va Barbacciu Vacanze Green . De gastheer was zeer vriendelijk en makkelijk te bereiken. Hij deelde direct zijn telefoonnummer om te bellen en te appen en na 2 dagen hadden wij een aangepast verblijf geboekt op de begane grond. Het appartement had: minimale drempel bij binnenkomst en door klapdeuren naar buiten. een aangepaste badkamer met douchestoel en beugels, voldoende draaicirkel in de woonkamer én slaapkamer, mits slaapbank ingeklapt. 1 slaapkamer en in de keuken/woonkamer een comfortabele slaapbank 1.80m breed. Toegankelijk terras buiten (kleine drempel) Toegankelijke tuin (grotendeels gras) met betegeld en overkapt ontbijt-terras. Zwembad zonder randen. Je kon er in lopen net zoals bij de zee of rijden met een sportrolstoel geschikt voor water. Het zwembad had elke ochtend wel even nodig om op te warmen (wij waren er vroeg in juni) dit gebeurt namelijk op een duurzame manier. Lanah heeft het water liever ietwat warmer, lekkerder voor haar spiertjes ;) *Tip: Kijk bij het boeken niet alleen naar 'aangepast', maar vraag om foto's of een plattegrond. Soms blijkt een “toegankelijke woning” toch een kleine verrassing te hebben, zoals bijvoorbeeld als een drempel van 3 cm die groter aanvoelt met een kinderrolstoel. Het verblijf bij de gastheer Stefano en zijn familie was fantastisch. Het contact was laagdrempelig, we voerden leuke gesprekken en kregen veel goede tips. We mochten zelf aangeven wanneer wij gebruik wilden maken van het ontbijt en werden verwend met eigen gemaakt gebak. Lanah.... was het zonnetje en lievelingetje en werd regelmatig verwend met lekkere hapjes door de familie. Het was een echt familie-bedrijf waar je je direct welkom voelde. Niets was teveel of lastig. Vrijgevigheid en verwennerij stond hoog in het vaandel. Lanah en Stefano waren echte maatjes geworden die elkaar een beetje deden uitdagen, dagelijks even kletsten over alles wat Lanah zoal had beleefd. Het afscheid leidde hierom ook tot ‘ natte oogjes’ bij Stefano en Lanah. De leukste uitstapjes op een rij: 1. Strand van Andora - Bagni Porto Andora (in Ligurië) heeft een strandpaviljoen met toegankelijke voorzieningen. Denk aan: speciale loopmatten over het zand, strandrolstoelen te leen, aangepaste toiletten bij het paviljoen. Parkeerplaats voor de strandtoegang (niet altijd vrij, verderop ook een parkeerplaats. Italianen nemen de parkeerregels niet zo nauw ;) ) Ondanks dat de strandrolstoel nog wat ruim was, hebben we een oplossing gevonden : een mini luchtbed als rugleuning! 2. Finalborgo Een aanrader! Voor ons de perfecte sfeer, een dorp vol mountainbikers en klimmers. Naar ons idee is de sfeer hierdoor zeer gemoedelijk en 'vrij'. Het is een klein dorp met een gezellige dorpskern en grotendeels rolstoeltoegankelijk. De winkeltjes waren niet allemaal toegankelijk, deze waren vaak klein en vol. Let wel op: typische italiaanse straatjes vol kasseien. Voor rolstoelers die gevoelig zijn voor hobbelen en schokken waarschijnlijk te intens. Lanah ervaart nog niet teveel pijn in haar lichaam , gelukkig! Ze deed het prima: ze zette haar rolstoel op standje ‘langzaam’ en hobbelde heel langzaam vooruit en zag er gelukkig de lol van in. Ging het echt even niet meer? Dan maar even op de arm bij papa of mama. *Tip: restaurant Megú, fantastisch ! Noli Noli een charmant vissersdorp met een rustige boulevard die perfect is voor rolstoelgebruikers. Het historische centrum heeft smalle straatjes, veel winkels en restaurants. Velen zijn klein en beperkt bereikbaar met een elektrische rolstoel. De promenade biedt prachtig zeezicht zonder trappen en er is een wekelijkse markt voor verse vis. Vis direct vanuit de visserbootjes, voor de liefhebbers ;) Dit dorpje biedt een ruime ochtend plezier, struinen door het oude gedeelte, op het terrasje genieten van een hapje en een drankje, Lanah maakte vriendjes met 2 zwitserse jongetjes en scheurde door de smalle steegjes. Het strand? Ingericht als elk ander strand aan de bloemeriviera met rijen bedjes die je kunt huren. Voor ons was het die dag net iets te koud voor zee dus wij hebben genoten van het uitzicht. Ventimiglia Deze grensstad heeft italiaanse en franse v ibes. De moderne binnenstad is goed toegankelijk, met vlakke trottoirs en een rolstoelvriendelijk strand. De oude stad op de heuvel is minder geschikt vanwege steile hellingen en trappen. Als je de auto niet in de buurt hebt geparkeerd, ben je verzekerd van een stevige wandeling. Wij zijn er enkele uren geweest en hebben over de boulevard gestruind, zijn even naar de moderne binnenstad gelopen en vervolgens hebben wij heerlijk gegeten aan het strand. Het moderne gedeelte is (naar onze mening) minder charmant , het uitzicht op de oude stad en de haven heeft wél weer de authentieke charmes. In de verte had je ook uitzicht op Menton (FRA) stadje vóór Monaco. Wij zijn niet naar de oude binnenstad gelopen omdat onze looproute hierdoor te lang en vermoeiend werd. De bus was namelijk aan het begin van de strandpromenade in een woonwijk geparkeerd. Wij hebben nog even getwijfeld om naar Monaco te rijden maar we zijn hier niet aan toe gekomen. Een deel van het reisgezelschap was er al eens geweest en ergens moesten we keuzes maken ;) Pietra Ligure Pietra Ligure is een badplaats met een lange, vlakke boulevard en meerdere toegankelijke stranden. Er is 'grijs zand' oftewel veel kiezel gemengd met zand. Het centrum heeft deels geplaveide straatjes, maar is over het algemeen goed te doen met een rolstoel. Ook het treinstation heeft een lift. *Tip: Al Castello , Restaurant met authentieke pizza-oven. Italianen vormden het grootste deel van de gasten (goed teken) en een beetje geduld is noodzakelijk, haha. Wat hebben we verder nog gedaan? We hebben een fijne mix kunnen creëren van uitstapjes met rustmomenten bij de accommodatie. We hebben nieuwe dorpjes en steden verkend waaronder bovenstaande en een rondrit gemaakt richting Bergdorp Calizzano, op het strand gelegen, veel ijsjes gegeten en vooral heerlijk italiaans gegeten. Terugreis overnachtingen Camping aan westkant van het Gardameer De terugreis liep… tja, ietsje  anders dan gepland Mijn broertje en zijn gezin hadden hetzelfde briljante idee: nog een paar dagen samen vakantie vieren aan het Gardameer. Wat kon er misgaan? Zon, wijn, gelato, la dolce vita – het hele plaatje. Nou… het weerbericht , bijvoorbeeld. De dag van aankomst was nog veelbelovend: strakblauwe hemel, zwoele temperatuur, we roken de pizza’s al. Maar daarna — alsof iemand daarboven besloot dat Italië dringend bewaterd moest worden — kwam de regen. En niet zo’n gezellig zomers buitje hoor, nee, monsoon-level Gardameer edition . Dus daar zaten we dan. In onze ‘speciale’ stacaravan (lees: charmant krap), met oma, bonus-opa en aan de overkant mijn broertje met zijn gezin. De camping zelf bleek… laten we zeggen… niet helemaal zoals op de foto’s. Terwijl de modderstroom langs de voortent gutste, probeerden we tussen de buien door iets te ondernemen. Naar een ander stadje rijden was redelijk te doen. Een Amfibie voertuig was handiger geweest... ;) Ondanks de warmte i.c.m de regen toch zwemmen in het zwembad? Ging niet, zwembad kapot... Mini-disco voor de kids? Die ging door, helaas voor sommigen in het gezelschap haha. Een goed humeur? Wankel, maar nog net drijvend. Kortom: Beetje jammer, maaaaar we maakten er iets van ! We zijn twee keer een middag op pad gegaan en hebben een bezoekje gebracht aan één van onze favoriete wijnboeren. Daarbij draaiden de keukens van de restaurants door en zijn we lekker gaan uiteten ( heerlijk, Bourgondiërs kun je niet blijer maken) en hebben de kids zich voornamelijk binnen geamuseerd met tekenen, puzzelen etc. Positieve conclusie: We hebben weer even gezwaaid naar het Gardameer en onze geliefde bergen, even het 'thuisgevoel' ervaren alvorens wij aan de terugweg begonnen. Ook zo kan een vakantie verlopen ;) Terugreis overnachting 2 Buchenhain, Zuid-Duitsland Deze overnachting hadden we samen met oma en opa last-minute geboekt — de dag voor vertrek nog snel even een route uitgestippeld en een hotelletje gevonden. Lekker efficiënt , dachten we. Op de website stond trots vermeld: “rolstoeltoegankelijk met lift.” Perfect! Een charmant, ouderwets Beiers hotel met Duitse én Nederlandse eigenaren, een goed aangeschreven restaurant én een biergarten. Wat wil een mens nog meer? (Behalve airco misschien, maar ach, de temperatuur was inmiddels dalend — wat kon er misgaan?) Nou… de lift, bijvoorbeeld. Eenmaal aangekomen werden we vriendelijk ontvangen. De eigenaar had zelfs een drempelhulp  klaargezet voor de twee treetjes bij de ingang — steil, maar te doen. En toen… kwam de lift. Of nou ja, het 'schaalmodel van een lift'. We hebben het geprobeerd met de grote elektrische rolstoel, maar zelfs met een aanloopje paste het niet. De oplossing: rolstoel bij de receptie parkeren en Lanah één verdieping omhoog tillen . CrossFit in Beieren, wie had dat gedacht? Gelukkig was het al laat, we hadden honger, en onze doelen waren duidelijk: douchen, eten, slapen. De kamer bleek wat meer vintage  dan verwacht, maar hé: het was schoon, de sfeer was goed, en de eigenaren waren duidelijk druk bezig met renovaties. Bovendien: perfecte ligging! Dicht bij de Autobahn, maar toch omringd door natuur en goed eten ter plekke. En dan het eten (en het bier 🍺)…Zelfs de lokale nonnen kwamen er gezellig dineren. Dat zegt genoeg , toch? Het eten was voortreffelijk, de bediening supervriendelijk, en het ontbijt de volgende ochtend prima verzorgd: klein, knus, maar met voor ieder wat wils. Kortom: een overnachting met karakter — een tikkeltje krap, licht sportief, maar met een goed glas bier als beloning. 💡 Onze tips voor reizen met een kind in een rolstoel Reizen met een kind in een rolstoel is een avontuur op zich — een combinatie van planning, improvisatie en een flinke dosis humor. Hier zijn onze hard-learned tips, rechtstreeks uit de praktijk (en soms uit de modder). 🍝 1. Zoek restaurants met terrassen op straatniveau En vermeld altijd dat je ruimte nodig hebt voor een rolstoel. Italianen en Duitsers met kinderen? Die zijn dol op elkaar! Niets is te veel moeite… nou ja, bij zo’n 90% van de uitbaters dan 😉 🏖️ 2. Neem je eigen strandrolstoel of buggy mee Als je mobiel wilt blijven buiten de geplaveide paden (lees: middeleeuwse kinderkopjes en zanderige strandpaadjes), is eigen vervoer goud waard. 📱 3. Check toegankelijkheid via Google Maps Gebruik Street View alsof je zelf al op pad bent. Zo weet je meteen of die “rolstoeltoegankelijke ingang” niet stiekem drie traptreden en een drempel van 12 cm blijkt te zijn. ⏰ 4. Plan ruim — echt ruim Spontaan iets bezoeken kan, maar alles duurt gewoon wat langer. Denk: dubbele reistijd, half zoveel stress (als je het accepteert) en twee keer zoveel ijsjes onderweg. 🌦️ 5. Weer onzeker? Reserveer slim Kies een restaurant waarvan je weet dat het binnen drempelvrij is, en vermeld bij reservering dat je met een rolstoel komt. Bonuspunt: zo krijg je vaak de beste tafel. 🏨 6. Vraag de eigenaar om tips Hotel- of campingbeheerders kennen hun omgeving het beste. Ze weten vaak precies waar de drempels, hellingen en verrassend toegankelijke pareltjes te vinden zijn. 🩺 7. Medische verklaring op zak Een korte verklaring in het Engels van de hoofdbehandelaar kan écht handig zijn als je medische zorg nodig hebt. Het voorkomt veel uitleg met handen, voeten en Google Translate. 🚽 8. Eigen wc-verkleiner & inklapbaar krukje Superhandig voor kids die wel over rompbalans of sta-functie beschikken: toiletverkleiner en inklapbaar krukje. Compact, licht, en je hoeft niet elke keer acrobatisch te doen in vreemde badkamers. 🪜 9. Altijd een drempelhulp mee Klinkt overdreven, maar het is een life-saver voor die “kleine” drempels van 3 tot 8 cm. Die blijken namelijk overal te zijn. Overal..... 🍽️ 10. Eigen tafeltje meenemen Heb je een rolstoeltafel ? Meenemen! Hotels en campings hebben niet altijd de juiste hoogte. 😅 11. Verschoonmomenten improviseren Geen inklapbaar bed in de bus en kind te groot voor een verschoningsplek? Wij gebruiken een dikke fleecedeken in de kofferbak of op de vloer van de bus. Buiten? Zoek een afgelegen bankje — natuur, privacy en frisse lucht inbegrepen. 🚗 12. Let op de reistijd Lanah vindt autorijden prima, maar we laten haar niet langer dan 2 à 3 uur in de orthese zitten. Dus: pauzes! Picknickdeken uitrollen, even liggen, verschonen, wat eten en drinken. En regelmatig een overnachting inplannen doet wonderen voor ieders humeur en geduld ;) 🔧 13. Neem reservebanden mee (en een pomp!) Want Murphy’s law geldt óók voor rolstoelen. Niets zo sneu als een lekke band op een bergweg. 🧰 14. Kleine gereedschapskoffer Alle die schroefjes aan de rolstoel en de bus-inrichting vragen soms om een nood-ingreep. Een multitool is je beste vriend of vraag de uitbaters van de accomodatie. 🏡 15. Altijd even bellen bij het boeken Leg je situatie goed uit: hoe groot de rolstoel is, wat je minimaal nodig hebt, en check of ze dat écht hebben. Zo voorkom je dat “rolstoelvriendelijk” in werkelijkheid betekent: “er is een helling, maar alleen voor geiten.” 🚗 16. Reis je met meerdere personen in 1 rolstoelbus? Dan komt een dakkoffer en kennis van 'Tetris' goed van pas! 💡 Kortom: reizen met een kind in een rolstoel vraagt wat voorbereiding — maar het levert zóveel moois op. Met een beetje planning (en een hoop humor) kom je letterlijk en figuurlijk een heel eind. ❤️ Reflectie: samen kunnen we de wereld aan Onze autoreis door Zwitserland naar Italië – van de bergen naar de zee, van Ligurië naar het Gardameer – was één groot avontuur. Niet alleen mooi om te zien, maar ook enorm leerzaam. Dankzij het aangepaste verblijf in Pietra Ligure, de verrassend toegankelijke plekken in de regio en natuurlijk de onweerstaanbare Italiaanse sfeer, kon Lanah écht meegenieten. 🧭 Perfect is het nooit — maar dat hoeft ook niet Tot nu toe hebben we nog geen accommodatie gevonden die helemaal  perfect is. En eerlijk gezegd: dat kan ook niet. Elke rolstoeler heeft zijn of haar eigen mogelijkheden en uitdagingen. Lanah bijvoorbeeld heeft geen sta-functie en een fragiele rompbalans. Douchen en toiletgang blijven dus dagelijkse puzzels — maar met wat creativiteit, een dosis geduld en een flinke portie liefde, vinden we altijd een oplossing. Een beetje extra ruimte en minimale drempels doen al wonderen. De rest lossen we op met vindingrijkheid en spierkracht (soms ook in combinatie met wat humor en een geïmproviseerde yogahouding). 🍝 Ligurië: mooi, maar niet ons stukje Italië Zouden we nog eens teruggaan naar Ligurië? Waarschijnlijk niet óf voor 2-3 overnachtingen op doorreis om onontdekte stukjes kort te bezoeken. De regio heeft veel charme, maar ook voor onze smaak bij een aantal kustplekken een tikkeltje teveel vergane glorie . De 'echte' bergachtige gebieden liggen nét te ver van Pietra Ligure om spontaan even naartoe te rijden. Wat we wél meenemen: adembenemende vergezichten over zee, culinaire hoogtepunten, heerlijke olijfolie, pesto en busritjes vol hobbels, kronkels én nieuwe herinneringen. Het samenzijn, de gastvrijheid, de verwennerij door Barbaciiu en een flinke portie leermomenten dragen we met ons mee. Maar toch voelde het anders dan het Italië dat wij zo intens liefhebben. Ieder zijn ding toch?! 🌍 Buiten je comfortzone begint groei Reizen met een kind in een rolstoel vraagt planning, geduld en soms een goed gevoel voor humor. Maar boven alles laat het je zien wat écht telt: samen ZIJN, flexibel blijven en genieten van de kleine momenten — of dat nu dat ene leuke restaurantje, het lekkerste bolletje 'çrema di pistacchio ijs' ooit bij de gelateria in het dorp, een (voor dat jaar) zeldzame 'droge' zonsondergang boven het Gardameer is, of een onverwachte regenbui die eindigt in een lachbui. We reizen niet alleen om nieuwe plekken te zien, maar ook om te groeien als gezin, om te leren van wat wél en niet werkt, en om de wereld stukje bij beetje toegankelijker te maken — voor Lanah en voor iedereen die zijn eigen pad bewandelt. We hebben ons voorgenomen om te blijven ontdekken. De wereld is groot, mooi en vol verrassingen — en niet elk plekje hoeft perfect te passen bij je wensen om waardevol te zijn. Soms kom je ergens waar je denkt: hm, niet helemaal ons ding … maar juist dat maakt reizen zo bijzonder. Want ook dát zijn herinneringen die je niet wilt missen. Buiten je comfortzone begint groei — en wij nemen Lanah, onze glimlach en de bus gewoon mee op elk nieuw avontuur. Want één ding weten we zeker: samen kunnen we de wereld aan  ❤️ Ciao, arrivederci!